Używamy plików Cookies dla zapewnienia poprawnego działania strony. Zgodnie z prawem, musimy zapytać Cię o zgodę. Proszę, zaakceptuj pliki Cookies i pozwól tej stronie działać poprawnie.
Korzystając z naszej strony akceptujesz zasady Polityki Prywatności.

Sample Sidebar Module

This is a sample module published to the sidebar_top position, using the -sidebar module class suffix. There is also a sidebar_bottom position below the menu.

Sample Sidebar Module

This is a sample module published to the sidebar_bottom position, using the -sidebar module class suffix. There is also a sidebar_top position below the search.

Wyszukaj na naszej stronie

admin

admin

czwartek, 22 lipiec 2010 08:22

ILEC - już w Polsce!

 

ILEC – specjalistyczny egzamin z angielskiego dla prawników, już w Polsce!

W dzisiejszych czasach nikogo nie dziwi, iż polscy prawnicy na co dzień obsługują obcojęzycznych klientów, a językiem komunikacji najczęściej jest angielski. Ponieważ w pracy prawnika umiejętność bardzo precyzyjnego posługiwania się wszelkimi niuansami językowymi i odcieniami znaczeniowymi słów jest kluczowa w każdym języku, którym się on posługuje, istniała potrzeba obiektywnego sprawdzenia kwalifikacji językowych prawników.

Jak twierdzi Michael Lindner, amerykański prawnik i prezes TransLegal “Coraz więcej pracodawców z firm prawniczych wymaga od swoich pracowników umiejętności posługiwania się językiem angielskim w pracy w stopniu zaawansowanym. Jedyne narzędzie, jakimi posługuje się prawnik to mowa. Niuanse i odcienie znaczeniowe słów są często w jego pracy kluczowe i mogą mieć dalekosiężne reperkusje w prowadzonych sprawach. A w kontekście międzynarodowym angielski, to prawnicza lingua franca”.

INTERNATIONAL LEGAL ENGLISH CERTIFICATE (ILEC)

W związku z tym dział językowy Uniwersytetu Cambridge (cambridge ESOL) stworzył egzamin z języka angielskiego dla prawników i studentów prawa - International Legal English Certificate (ILEC). Egzamin ten powstał we współpracy z prawnikami – lingwistami z TransLegal, międzynarodowej firmy zatrudniającej prawników z Wielkiej Brytanii, USA, Kanady i Australii i Irlandii świadczącej usługi z zakresu prawniczego angielskiego.

Egzamin uznają już European Company Lawyers Association, the European Law Students Association, the International Association of Young Lawyers, i the European Young Bar Association.

Egzamin ILEC sprawdza następujące umiejętności:

  • posługiwanie się językiem prawniczym stosowanym w światowym handlu;
  • pisanie oficjalnych listów oraz komunikacja przy pomocy poczty elektronicznej;
  • zdolność do opanowania materiału na kierunku studiów związanych z prawem gdy zajęcia prowadzone są w języku angielskim;
  • rozumienie dokumentów prawnych;
  • posługiwanie się językiem negocjacji;
  • poprawne stosowanie struktur gramatycznych.

ILEC ocenia 4 umiejętności językowe: czytanie, pisanie, słuchanie i mówienie, jest więc pierwszym egzaminem tak kompleksowo testującym znajomość angielskiego prawniczego. Trwa łącznie ok. 3,5 godziny i w Polsce przeprowadzany jest przez British Council w Warszawie i Krakowie dwa razy do roku w maju i listopadzie.

Przygotowując się do egzaminu można skorzystać z podręcznika „International Legal English” autorstwa współpracującej z TransLegal Amy Krois-Lindner a wydanego przez Cambridge University Press. Dla nauczycieli angielskiego prawniczego przydatny będzie „International Legal English Teacher’s Book”, której autorem jest Jeremy Day, lektor British Council EnglishTeaching Centre.

Po zdaniu egzaminu ILEC otrzymuje się certyfikat Cambridge ESOL. Certyfikat ten poświadcza, że jego posiadacz potrafi sprawnie funkcjonować w międzynarodowym środowisku prawniczym. Jest powiązany ze skalą Europejskiego Systemu Opisu Kształcenia Językowego. Obejmuje poziom czwarty i piąty zaawansowania językowego czyli B2 i C1.

Dzisiaj o swoim doświadczeniu z pracy trenera - prawnika opowiada nam Kamil Szymański - Prawnik, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego, aplikant radcowski III roku, absolwent Podyplomowych Studiów Rachunkowości i Finansów Przedsiębiorstwa studiów z dziedziny negocjacji i mediacji. Od 2004 roku współpracuje z firmami szkoleniowymi jako trener i wykładowca z takich dziedzin, jak prawo pracy, prawo podatkowe oraz windykacja należności.

Moja specjalizacja

W zakresie prawnej obsługi podmiotów gospodarczych stale współpracuję z kancelarią radcy prawnego oraz z kancelarią doradcy podatkowego. Moja specjalizacja to: prawo pracy, podatki dochodowe oraz windykacja należności. Dużo z tych dziedzin szkolę i publikuję.

Jak zostałem trenerem… 

Jeszcze na studiach, pod koniec lat 90-tych, rozpocząłem pracę w zespole windykacji jednego z największych banków o strukturze międzynarodowej. Później jako specjalista ds. windykacji, pracowałem w dużej firmie telekomunikacyjnej, gdzie zajmowałem się wszystkimi etapami windykacji - w tym windykacją telefoniczną, bezpośrednią i sądową. W zespole windykacji brałem aktywny udział w tworzeniu procedur windykacyjnych, organizowaniu działań windykacyjnych, jak również koordynacją pracy i szkoleniem pracowników zespołu windykacji telefonicznej.

W 2004 r. otrzymałem propozycję prowadzenia szkoleń, właśnie z zakresu windykacji należności, gdyż w owym czasie miałem już duże doświadczenie w tej dziedzinie. Jako osoba otwarta, zawsze lubiąca kontakt z innymi ludźmi propozycję tą przyjąłem. W późniejszym okresie poszerzyłem współpracę z firmami szkoleniowymi o inne tematy, które związane są z gałęziami prawa, w których się specjalizuję tzn. z prawem pracy i prawem podatkowym. 

Dążąc do podniesienia swoich kompetencji w 2008 r. ukończyłem Szkołę Trenerów organizowaną przez Stowarzyszenie Trenerów Organizacji Pozarządowych. Dla trenera, oprócz wiedzy merytorycznej, istotne są także tzw. umiejętności miękkie. Kompetencje miękkie są szczególnie ważne dla trenerów prowadzących szkolenia warsztatowe. Zwłaszcza na warsztatach, które sam czasami prowadzę, trener musi umieć pracować z grupą. Natomiast na każdym szkoleniu trener musi odpowiadać na potrzeby grupy szkoleniowej, stwarzać dobrą atmosferę dla uczestników, aby mogli zdobywać wiedzę.


Najcenniejsze w pracy trenera jest…

Praca trenera daje mi dużo satysfakcji. Pamiętam moment, gdy jeden z uczestników podszedł do mnie po zakończonym szkoleniu i powiedział „To była naprawdę dobra robota.”

Takie sytuacje są dla mnie najcenniejsze. Dają mi poczucie, że uczestnicy coś z mojego szkolenia wynieśli, że będą mnie dobrze wspominali. Podobnie jest wtedy, gdy uczestnicy po szkoleniu proszą o mój adres e-mailowy a później do mnie piszą.

Jak zostać trenerem w branży prawnej

W zostaniu trenerem, pomaga prawnikowi wąska specjalizacja, zwłaszcza w dziedzinach które cieszą się dużym zainteresowaniem szerokiej rzeszy uczestników szkoleń np. w dziedzinie podatków. Oczywiście niezbędna jest duża wiedza z danej dziedziny, w której chce się prowadzić szkolenia. Wiedza teoretyczna powinna być poparta praktyką.
Istotne predyspozycje trenerskie to: elokwencja, asertywność, odporność na stres. Pracę trenera mogę polecić osobom mobilnym, lubiącym pracę i kontakt z innymi ludźmi. Osobom nie bojącym się wyzwań oraz wystąpień publicznych.
Jak wiadomo dla prawnika obsługującego firmy lub prowadzącego sprawy sądowe niezwykle istotne jest dochowywanie terminów. Łączenie pracy trenera i prawnika jest zatem możliwe, ale wymaga dobrego rozplanowania zadań i obowiązków zarówno tych związanych z pracą trenera jak i tych codziennych, wynikających z bieżącej pracy zawodowej.

Co może być problematyczne w pracy trenera?

Już samo wystąpienie publiczne przed kilkudziesięcioosobową grupą uczestników z różnym doświadczeniem, może wywoływać u niektórych osób spore obawy. Szkolenie nie polega jednak tylko na przygotowaniu programu i omówieniu określonych zagadnień dla grona słuchaczy. Uczestnicy zadają trenerowi pytania. Pragną usłyszeć odpowiedzi na nurtujące ich, często skomplikowane problemy. Udzielenie odpowiedzi bez dokładnej znajomości stanu faktycznego, dostępu do dokumentów źródłowych nie zawsze jest proste. Zwłaszcza, że odpowiedź musi być udzielona pod presją czasu i na forum publicznym. W pracy trenera istotna jest ponadto gotowość do częstych wyjazdów i mobilność.

Utarło się w ogólnym przekonaniu, iż prawnicy pracują na tzw. stawkach godzinowych (czyli są wynagradzani w oparciu o doświadczenie danej osoby prowadzącej zlecenie oraz ilość poświęconego czasu na jego realizację).  

W Warszawie 15 lipca br. została podpisana umowa na wybudowanie terminalu gazu skroplonego LNG w Świnoujściu. Kancelaria WKB Wierciński, Kwieciński, Baehr doradzała na wszystkich etapach realizacji inwestycji, której wartość wynosi 3 mld zł. W uroczystym podpisaniu uczestniczył Minister Skarbu Państwa Aleksander Grad, przedstawiciele GAZ-SYSTEM S.A, Polskiego LNG i prawnicy WKB.
W proces doradczy zaangażowani byli następujący prawnicy WKB: adwokat Jan Roliński - partner WKB, adwokat Bartłomiej Jankowski - partner WKB i radca prawny Anna Flaga-Martynek
Budowa terminalu LNG jest jedną z największych inwestycji infrastrukturalnych w Polsce, która została uznana przez Rząd RP za strategiczną inwestycję dla bezpieczeństwa energetycznego kraju. Jest to pierwsza tego typu inwestycja, nie tylko w Polsce, ale i w naszej części Europy. Terminal LNG zostanie zbudowany przez Konsorcjum, które składa się z: Saipem S.p.A. (Włochy), Saipem SA (Francja), Techint Compagnia Tecnica Internazionale S.p.A. (Włochy), Snamprogetti Canada Inc. (Kanada), PBG SA (Polska) i PBG Export Sp z o.o. (Polska).
Rozpoczęcie budowy terminalu gazu skroplonego jest planowane we wrześniu 2010 roku, zakończenie w czerwcu 2014 r.

Przeglądając oferty, programy z firm szkoleniowych często można natknąć się na dwa terminy: „warsztat” i „trening”. Z pozoru znaczą to samo i w potocznym języku mogą być używane zamiennie. Jednakże w branży szkoleniowej pojęcia te oznaczają dwie różne metody trenerskie, skoncentrowane na zupełnie odmienne cele, nawet gdy dotyczą tej samej umiejętności. W celu uniknięcia późniejszych rozczarowań warto zapoznać się z różnicami między treningiem a warsztatem przykładowo umiejętności interpersonalnych.

Trening

Celem treningu jest ogólny rozwój osobisty w danym zakresie, metoda ta nastawiona jest na wewnętrzne, indywidualne doświadczenie uczestnika, poszerzenie świadomości w danym zakresie. Ważniejsze jest tutaj nie tyle zdobywanie określonej wiedzy, co doświadczenie procesu, czy też zjawiska. Dla przykładu w treningu umiejętności interpersonalnych nacisk nie będzie kładziony na wiedzę, nauczenie rodzajów komunikacji, stylów komunikowania się, zasad i reguł nią rządzących. Na treningu nie zdobędziemy wiedzy, lecz wyjdziemy wewnętrznie bogatsi o liczne doświadczenia komunikacyjne, uświadomimy sobie własne reakcje, emocje towarzyszące komunikacji.  Co więcej trening nie ma struktury, konkretnego planu, trener często wprowadza kolejne etapy dostosowując je do procesów zachodzących w grupie. Trening opiera się tylko na teraźniejszych doświadczeniach, czyli tym co dzieje się „tu i teraz” w danej chwili i w danej grupie. Uczestnicy nie odnoszą się do przeszłych, czy przyszłych doświadczeń np. do tego jak daną umiejętność można wykorzystać np. w przyszłości w pracy.
 

Warsztat

Osoby zainteresowane zdobyciem gotowych recept na to jak dane umiejętności wykorzystywać w pracy, powinny wybrać się na warsztat. Metoda warsztatowa jest bardzo popularną i wydawać by się mogło, iż jedną z częściej stosowanych podczas szkoleń z umiejętności miękkich. Nastawiona jest na nauczenie kompetencji psychospołecznych, edukację. Podczas warsztatu przekazywana jest wiedza z danego zakresu oraz sposoby jej wykorzystania np. w życiu zawodowym. Trener skupia się na przekazaniu informacji, wiedzy wg ustrukturalizowanego planu. Jego celem jest nauczenie konkretnych umiejętności oraz ich stosowania w innych dziedzinach życia. Podczas warsztatu często stosowane są mini – wykłady, zabawy, gry, symulacje, dyskusje itp.

Tabela 1. Zestawienie różnic między warsztatem a treningiem.
 
Trening
Warsztat
CEL
Ogólny rozwój osobisty, przez wewnętrzne, indywidualne doświadczenie;
Edukacja, nabycie wiedzy merytorycznej;
EFEKT
Poszerzenie świadomości, wewnętrznych doświadczeń, przeżyć;
Podniesienie poziomu posiadania konkretnej umiejętności;
PUNKT KONCENTRACJI
Doświadczenie uczestnika;
Nabywanie, uczenie umiejętności;
CZAS I PRZESTRZEŃ
„Tu i teraz” - teraźniejszość
Czas przeszły (dotychczasowe doświadczenia);
 
Czas teraźniejszy (np. nauka konkretnych umiejętności);
 
Czas przyszły (np. planowanie działań, zmian);
 
Odniesienie do różnych sytuacji życiowych np. w firmie, szkole itp.
SPOSÓB PROWADZENIA
Podążanie za procesem gupowym;
Praca wg strukturalizowanego scenariusza;
ROLA TRENERA
Przewodnik, guru, facylitator.
Nauczyciel, moderator.

Tabela 1. dodatkowo zestawia różnice między treningiem i szkoleniem, których znajomość jest niezbędna, w  wyborze odpowiedniej metody, która w pełni będzie spełniała  oczekiwania i potrzeby.

Komunikacja interpersonalna to jeden z najczęstszych tematów szkoleń – jest również wymieniana jako jedna z podstawowych umiejętności miękkich – tak bardzo cenionych na dzisiejszym rynku pracy. Poniżej znajdą Państwo informacje czego można się spodziewać, wybierając się na takie szkolenie, jak ono przebiega, jakie metody są zwykle stosowane, również przykłady gier, zabaw, symulacji.

Taka wiedza może być pomocna w podjęciu decyzji o wyborze szkolenia dla siebie, czy też skierowaniu na takowe swoich podwładnych. Decyzja taka wymaga m.in zrozumienia czym jest komunikacja w jakich obszarach życia może być zastosowana oraz jakie pełni tam funkcje.

Znaczenie i funkcje komunikacji

Jak twierdzą eksperci, brak skutecznej komunikacji jest jedną z najpoważniejszych przeszkód na drodze do efektywnej działalności grupowej. Dotyczy to zarówno przekazywania odpowiednich wiadomości, jak również rozumienia ich znaczeń. Komunikowanie, w języku łacińskim – communico - oznacza „czynić wspólnym, coś z kimś dzielić”. Dlatego też termin „komunikowanie się”  najczęściej jest rozumiany jako przekazywanie wiadomości pomiędzy nadawcą, a odbiorcą. Aby proces komunikacji był prawidłowy musi przebiegać dwukierunkowo, czyli z jednej strony następuje przekaz komunikatu od nadawcy a z drugiej strony jest odbiorca interpretujący przekaz i wysyłający zwrotną informację. Dwukierunkowość procesu komunik owacji wskazuje również badacz psychologii, Zbigniew Nęcki definiujący komunikację interpersonalną, jako podejmowaną w określonym kontekście wymianę werbalnych, wokalnych i niewerbalnych sygnałów (symboli) w celu osiągnięcia lepszego poziomu współdziałania.

Komunikacja interpersonalna w grupie, czy organizacji jest podstawą kontrolowania zachowania członków organizacji oraz funkcji, takich jak motywowanie, wyrażanie uczuć oraz informowanie, m.in. przez komunikowanie pożądanego sposobu zachowania lub negowanie niewłaściwego postępowania.

Komunikacja może sprzyjać w takich obszarach, jak:

Motywowanie pracowników – poprzez uświadamianie członkom organizacji oczekiwań wobec nich, sposobu poprawy efektywności oraz informowaniu o popełnianych błędach. Tym, co wzbudza motywację jest informowanie o celach i przekazywanie informacji zwrotnej o postępach w ich osiąganiu.

Wyrażanie uczuć, emocji – wyjawiania zarówno pozytywnych i negatywnych uczuć nie da się uniknąć pracując w zespole. Aby zadowolenie, czy też frustrację przekazywać odpowiednio i zrozumiale, należy znać zasady komunikacji.

Podejmowanie decyzji – podstawą procesu decyzyjnego jest przekazywanie danych czy informacji. Poprawna komunikacja zmniejsza ryzyko i zwiększa skuteczność działań.

Ponieważ komunikacja zawsze wiąże się z wymienionymi funkcjami, najczęściej pojawiającymi się zagadnieniami w programach szkoleniowych dotyczących komunikacji interpersonalnej, są m.in.:

  • Kody komunikacyjne
  • Zasady efektywnej komunikacji: zadawanie trafnych pytań, formułowanie zrozumiałych odpowiedzi, aktywne słuchanie;
  • Wybrane style porozumiewania się; sytuacji konfliktowej i stresowej
  • Konflikt w komunikacji, jego źródła, sposoby zapobiegania, techniki rozwiązywania konfliktów, odpowiednia reakcja na krytykę;
  • Stres w komunikacji, źródła powstania stresu,  efektywna komunikacja w sytuacji stresowej;
  • Emocje w komunikacji, wyrażanie uczuć w zrozumiały sposób dla odbiorcy, kierowanie własnymi emocjami;
  • Motywowanie siebie i innych;
  • Skuteczne podejmowanie decyzji.

Z powyższych informacji można zauważyć, iż poruszane zagadnienia są bardzo szerokie, dlatego też warto wcześniej zapoznać się z programem danego szkolenia, tak by odpowiednio dobrać je do własnych potrzeb.

Przykładowe symulacje, gry, dyskusje

Szkolenia tego typu zawsze zawierają część praktyczną, w której trenowane są umiejętności komunikacyjne. Najczęściej stosowane są różnego rodzaju gry, zabawy, symulacje, niekiedy będące metaforą sytuacji zawodowych, uświadamiającą procesy i zjawiska, kiedy indziej narzędziem, które bezpośrednio można zastosować dzień po szkoleniu w pracy. Poniżej opisane są aktywności, które mogą być stosowane podczas szkolenia z komunikacji.

„Plotka” – jest to zabawa mająca na celu uświadomienie uczestnikom błędów, barier, fałszów jakie powstają w codziennej komunikacji, a które mogą być przyczyną wielu konfliktów. Uczestnicy dobierają się w pary, następnie jedna osoba opowiada dłuższą historię, czy też anegdotę, zadaniem drugiej osoby jest słuchanie a następnie powtórzenie tej samej historii. Osoba opowiadająca, słysząc swoją historię z ust partnera ma możliwość zauważyć w jaki sposób jego przekazy jest odbierany przez innych oraz na odbiór komunikatu jest zgodny z zamierzeniami.

„Przekazywanie gestów” – zabawa ma analogiczne zasady do powszechnie znanego „głuchego telefonu”, jednakże zamiast komunikatu werbalnego, przekazywany jest gest. Wszyscy uczestnicy siedzą w kręgu, z zamkniętymi oczami, oprócz pary, która pokazuje sobie gest. Zabawa nie tylko ćwiczy gesty, sposób ich przekazywania, a także odbierania przez innych, co również jest elementem komunikacji, z tymże niewerbalnej. Ma ona bowiem na celu uświadomić uczestnikom błędnej komunikacji oraz zasady tej poprawnej.

„Rysowanie figur” – uczestnicy siedzą w trójkach , zwróceni tyłem do siebie. Jedna osoba trzyma kartkę z rysunkiem przedstawiającym skomplikowaną konfigurację geometryczną – jej zadaniem jest opisywanie rysunku w taki sposób aby pozostałe dwie osoby mogły w jak najwierniejszy sposób odtworzyć rysunek.

„rozmowy w trójkach” – uczestnicy pracują w 3 – osobowych grupach. Dwie osoby z grupy rozmawiają na wybrany temat , lub też symulują sytuację zawodową, np. przekazanie informacji o zwolnieniu swojemu podwładnemu. Zadaniem trzeciej osoby jest uważna obserwacja i późniejsze przekazanie swoich zarówno krytycznych, jak i budujących uwag.

Osobom pragnącym szerzej zapoznać się z tematem komunikacji w organizacji polecam m.in.:

Z. Nęcki, Komunikacja międzyludzka, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1996
A. Potocki, R. Winkler, A. Żbikowska, Techniki komunikacji w organizacjach gospodarczych, Diffin, Warszawa 2003
J. Stankiewicz, Komunikowanie się w organizacji, Wydawnictwo ASTRUM, Wrocław 1999r.


Szkolenia miękkie – odpowiedzi na podstawowe pytania.

W karierze prawniczej niezwykle istotna wydaje się być już nie tylko znajomość zagadnień prawa. Rola prawnika nie ogranicza się tylko do śledzenia kodeksów, lecz coraz częściej pełni on również rolę menadżera, który zarządza zespołem i projektami, dlatego też ważne  staje się posiadanie przez niego umiejętności z zakresu tzw. „soft skills”, czyli umiejętności miękkich.

Czym są umiejętności miękkie?

Umiejętności miękkie są uznawane jako kluczowe dla dynamicznego rozwoju kariery zawodowej oraz uzyskiwania ponadprzeciętnych wyników w pracy. W ich zakres wchodzą m.in. umiejętności osobiste, pomagające w przezwyciężaniu stresu, czy wspierające automotywację, kreatywne myślenie, jak i umiejętności interpersonalne. Posiadanie miękkich umiejętności jest niezbędne w celu m.in. efektywnego i skutecznego komunikowania się i współpracy z innymi ludźmi, zarządzania zespołem, rozwiązywania konfliktów, motywowania siebie i innych do pracy. Powszechnie uważa się, iż są to umiejętności warunkujące sprawne zarządzanie sobą, odzwierciedlające osobowość oraz będące świadectwem postawy do otaczającego świata.

Szkolenia – jak je wybierać, na co zwracać uwagę?

Decydując się na szkolenie z umiejętności miękkich warto zwrócić uwagę na kilka elementów, pozwalających wybrać takie, które przyniesie realny efekt. Po pierwsze, istotne jest dokładne zapoznanie się z programem szkolenia – bowiem poszczególne umiejętności miękkie, jak np. komunikacja, to bardzo szerokie zagadnienia, obejmujące w swym zakresie wiele różnorodnych tematów. Warto zwrócić uwagę, czy program jest skoncentrowany na konkretnym zagadnieniu, bowiem zbyt szeroka tematyka może prognozować nieskuteczne szkolenie. Co więcej należy sprawdzić specyfikę szkolenia, czyli trenera i grupę docelową – zwłaszcza jeżeli wybieramy się na tzw. „otwarte” szkolenie, na które możliwość zapisu mają  wszyscy, bez względu na wiek czy wykonywany zawód. Często treningi są inaczej konstruowane dla różnych grup zawodowych, czy też pragnących w ogóle podnieść swoje kwalifikacje zawodowe niż dla ubogacających wyłącznie swoje życie prywatne.

Udając się na szkolenie z umiejętności miękkich należy nastawić się na ciężką pracę oraz na porzucenie wielu dotychczasowych nawyków. Kształtowanie takich umiejętności, jak np. radzenie sobie ze stresem, asertywność, czy też motywowanie jest możliwie tylko dzięki odpowiedniej postawie uczestników – gotowych eksperymentować z własnym zachowaniem.

Jak wygląda szkolenie z umiejętności miękkich?

Zwykle szkolenia takie prowadzone są metodą warsztatowo – seminaryjną. Uczestnicy wprowadzani są w podstawy teoretyczne zagadnienia – stąd forma seminaryjna, natomiast, praktycznym ćwiczeniom służy część warsztatowa. Koncentruje się ona na aktywnych metodach, pozwalających ćwiczyć poszczególne kompetencje przez wprowadzanie ich bezpośrednio w praktykę. Najczęściej stosowane metody, to: studium przypadku, dyskusje, zabawy, gry zespołowe, prezentacje - niektóre z nich nagrywane są na wideo, by potem uczestnicy oglądając je mogli obserwować swoje własne zachowania, usłyszeć opinie i informacje zwrotne od innych. Przykładowo na szkoleniu z komunikacji interpersonalnej można spodziewać ćwiczeń polegających na odegraniu scenki, w której uczestnik wciela się w rolę szefa i przekazuje pracownikowi w rozmowie informację o jego zwolnieniu.

Z kolei podczas szkolenia z negocjacji można się spodziewać wcielania w rolę negocjatora, który musi radzić sobie z trudnym rozmówcą, dostosowując do niego postawę czy też mowę ciała. Tego typu ćwiczenia stanowią gotową instrukcję, wzór do późniejszego zastosowania np. w pracy.

 

 
 
środa, 21 lipiec 2010 11:42

Jak napisać list motywacyjny?

List motywacyjny, który przesyłamy ewentualnemu pracodawcy to nasza kolejna szansa by zaprezentować swoją osobę z jak najlepszej strony. Wszyscy, którzy chcą stworzyć profesjonalną aplikację, ukazującą ich profil osobowy, powinni zapoznać się dokładnie z treścią ogłoszenia rekrutacyjnego. Oferta pracodawcy jest źródłem cennych informacji o tym, jaki dokładnie kandydat jest poszukiwany. Tworząc list motywacyjny postarajmy się w pełni je wykorzystać.

Jeżeli osoba pracująca na danym stanowisku ma być komunikatywna, to w naszym liście powinna znaleźć się opisana sytuacja bądź zdarzenie świadczące o posiadaniu przez nas takiej cechy osobowości. Nawet najładniej skonstruowane pod względem stylistycznym zdania, w których po przecinku wymienione są cechy, nie mają szansy być dostrzeżone i zapamiętane przez rekrutera. Wyobrażenie sobie konkretnej sytuacji wpływa silniej na pamięć osoby analizującej aplikacje.

Pamiętajmy o unikaniu typowych sformułowań, frazesów, które tylko dobrze wyglądają. Rekruterzy codzienne otrzymują aplikacje od osób, które są: odpowiedzialne i sumienne, komunikatywne, nastawione na rozwój osobisty, pragnące podnosić swoje kwalifikacje itp. Nawet jeśli takie wyrażenia dobrze nas charakteryzują, to powinniśmy spróbować ująć je w bardziej oryginalne zdania. Nie jest to sztuka łatwa. Ale jeżeli na jednej szali spoczywa nasza przyszłość zawodowa, to nie wybierajmy drugiej, na której leżą szybsze i prostsze rozwiązania, takie jak korzystanie ze wzorów listów motywacyjnych dostępnych w sieci i na tematycznych portalach.

Wzory listów motywacyjnych

Na różnych portalach związanych z poszukiwaniem pracy, praktyk, czy też staży, możemy znaleźć przykładowe wzory listów motywacyjnych. Mogą być one niezwykle pomocne przy tworzeniu własnych profili, o ile rady zawarte w tych artykułach dotyczą formy, a nie ich treści. Każdy list jest odzwierciedleniem indywidualnego profilu osobowego i doświadczenia zawodowego. Jeżeli ktoś przedstawia nam przykładowy wzór listu motywacyjnego na dane stanowisko (asystentki, księgowej, analityka), to próbuje nam sprzedać „bajkę”, w którą nikt z nas nie powinien wierzyć. Piszmy swoje listy motywacyjne od początku do końca samodzielnie, a zwiększymy swoją szanse na pozytywna autoprezentację w procesie rekrutacyjnym.

  • Napisz list na białym papierze zgodnie z wszystkimi standardami pisania oficjalnych pism. Pamiętaj o dacie w prawym górnym rogu, oraz o swoich danych kontaktowych w lewym górnym rogu.
  • List piszemy do osoby, która reprezentuje instytucje lub do samej organizacji (jeżeli nie zwracamy się do osoby bezpośrednio odpowiedzialnej za rekrutacje). Pamiętajmy o dokładnej i prawidłowej nazwie po prawej stronie (pod datą).
  • List powinien zawierać: informacje o adresacie, nadawcy, datę, wprowadzenie, rozwinięcie, zakończenie, podpis.
  • Rozplanuj dobrze tekst, tak aby był on przejrzysty i czytelny. Pamiętaj o akapitach, wytłuszczeniach.
  • Pisz w pierwszej osobie liczby pojedynczej.
  • List nie powinien być dłuższy niż jedna strona formatu A4.
  • W liście nie powtarzamy żadnych informacji, które znalazły się już w CV. List motywacyjny jest dodatkowym uzasadnieniem naszej kandydatury, a nie streszczeniem naszego życiorysu zawartego w CV.
  • Chwal się, ale i uzasadniaj. Nie wystarczy wymienić po przecinku kilka cech, które posiadamy. Każdą z osobna należy opisać i uargumentować dlaczego naszym zdaniem ona nas charakteryzuje. Jeżeli uważasz się za osobę sumienną i odpowiedzialną napisz, że nigdy się nie spóźniasz z oddawaniem pracy i zawsze masz przygotowany alternatywny plan działania, opisz sytuację, która to potwierdza.
  • Odpowiedz na pytania:

 -  Dlaczego chcę pracować w tej firmie?         

 -  Dlaczego chcę pracować na tym stanowisku?

 -  Dlaczego jestem dobrym kandydatem do tej pracy?

  • Podpisz się.

 

 

 
środa, 21 lipiec 2010 11:38

Komentarze do listu motywacyjnego

Dane personalne:
 
Wpisz imię i nazwisko adres oraz inne niezbędne dane kontaktowe.
 
 
Data i miejsce:
 
List motywacyjny jest przykładem oficjalnego pisma, dlatego w prawym górnym rogu należy podać datę i miejsce powstania pisma – format daty dowolny.
 
 
Adresat:
 
Jeżeli znasz imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za rekrutację, to zwróć się bezpośrednio do niej, jeżeli nie, to wpisz nazwę firmy i dział, do którego kierujesz swój list.
 
 
 
 
Szanowni Państwo:
 
Zawsze pamiętaj o oficjalnym zwrocie grzecznościowym.
 
 
Pierwszy akapit:
 
W pierwszym akapicie Twojego listu motywacyjnego powinno znaleźć się typowe wprowadzenie do tematu pisma. Napisz na jaką ofertę odpowiadasz, gdzie ją znalazłeś, podaj numer referencyjny ogłoszenia i nazwę stanowiska na jakie aplikujesz.
 
 
Druga część:
 
W tej części odpowiadasz na pytanie: Dlaczego chcę podjąć pracę na tym stanowisku? Wyjaśnij pracodawcy, jakie są powody zainteresowania właśnie tą konkretną ofertą pracy. Nie powtarzaj informacji z CV, tylko je rozwijaj i uzupełniaj.
 
 
Trzecia część:
 
Kolejna część listu motywacyjnego to miejsce, w którym przekonujesz pracodawcę, że to właśnie Ty jesteś odpowiednią osobą na to stanowisko. Odpowiedz na pytanie: Dlaczego ja? Pamiętaj, żeby każdą cechę osobowości lub umiejętność dobrze uargumentować. Nie wypisuj po przecinku jakimi cechami się charakteryzujesz, uzasadnij, dlaczego tak twierdzisz.
 
 
Czwarty akapit:
 
Dlaczego ta firma, ten pracodawca? Nadszedł czas na wyjaśnienie dlaczego zależy Ci na pracy w tym konkretnym miejscu. Zbierz informacje o pracodawcy i wykorzystaj je w tym punkcie.
 
 
Zakończenie:
 
Na końcu każdego listu motywacyjnego powinno znaleźć się sformułowanie nawiązujące do rozmowy rekrutacyjnej. Napisz, że z przyjemnością zaprezentujesz swoją osobę w trakcie spotkania, że masz nadzieję na spotkanie, w trakcie którego odpowiesz na pytania dotyczące swojej osoby.
 
 
Podpis:
 
Zwrot grzecznościowy i Twój podpis kończy list motywacyjny.

Tworzenie takich dokumentów jak CV i list motywacyjny, wymaga od nas pewnej podstawowej wiedzy o tym, jaką funkcję pełnią aplikacje w całym procesie poszukiwania pracowników. Zapewne dla nikogo nie będzie zaskoczeniem stwierdzenie, że są one uważane za specyficzną formę autoprezentacji, stanowią źródło niezbędnych informacji o kandydatach oraz przekazują wiele ukrytych treści, łatwo dostrzeganych przez doświadczonych rekruterów.

Wygląd aplikacji oraz ich zawartość jest pisemną osobistą wizytówką, w której oprócz faktów dotyczących rozwoju naszej kariery, możemy zawrzeć dodatkowe informacje, dokładniej charakteryzujące nas jako potencjalnych kandydatów do pracy, na staż, czy też praktyki.

Sposób prezentacji swojej osoby w dokumentach aplikacyjnych zdradza naszą motywację do podjęcia pracy w firmie. Struktura i treść aplikacji, w skład w których wchodzą wygląd zewnętrzny oraz estetyka, umożliwiają ocenę ogólnych cech funkcjonowania osoby takich jak: dokładność, sumienność oraz pomagają określić na ile kandydat poważnie traktuje firmę do której wysyła CV.

Należy pamiętać, że większość aplikacji przez dłuższy czas znajduje się w bazie dokumentów pracodawcy – jeżeli więc popełnimy jakieś rażące błędy, nie dostosujemy wyglądu CV do aktualnych standardów, czy też naciągniemy pewne fakty, te informacje będą dostępne jeszcze wiele miesięcy po zakończeniu procesu rekrutacji. Dlatego warto aktualizować CV, które wysyłamy do różnych baz, portali internetowych czy instytucji.

Przede wszystkim jednak należy dobrze przygotować dokumenty, które będą nas reprezentować w zmaganiach o wymarzone stanowisko.

środa, 21 lipiec 2010 11:09

Różne typy CV

Bez względu na to czy poszukujemy stażu w trakcie studiów, czy też pracy stałej, bez względu na to czy mamy już wiele lat doświadczenia pracy w branży czy też nie, powinniśmy przestrzegać powyższych standardów, jeżeli zależy nam na odpowiednim zaprezentowaniu siebie. Wybierając konkretny typ CV, powinniśmy wiedzieć czemu ten wybór może służyć. Poniżej przedstawiamy charakterystykę różnych rodzajów CV:

Anglosaskie – jest to CV, do stworzenia którego wykorzystujemy komputer i co za tym idzie wszelkie dostępne w programach komputerowych funkcje. Dzięki nim tekst, który przygotowujemy jest dokładnie sformatowany, czytelny, nie zawiera błędów oraz literówek. Wersja elektroniczna ma także zaletę w postaci możliwości jej szybkiego przemieszczania i przesyłania za pomocą Internetu.

Francuskie – nawiązuje do tradycyjnych typów dokumentów, które były sporządzane w przeszłości. Jest ono bowiem spisane odręcznie. Dzisiaj, w dobie rozwiniętych technologii, jest już praktycznie niespotykane. Niemniej jednak zdarza się, że pracodawca prosi o dokument osobowy sporządzony odręcznie. Wiąże się to z możliwością grafologicznej analizy tekstu przez specjalistów. Wbrew pozorom, w wielu krajach Europy Zachodniej i Północnej, grafologia stanowi jedną z często wykorzystywanych metod selekcji w trakcie procesów rekrutacyjnych.

Chronologiczne – jego nazwa wynika z zasady uszeregowania informacji takich jak: lata nauki oraz doświadczenia zawodowego, które przedstawiamy odwrotnie do porządku chronologicznego. Jest to duże ułatwienie dla osób, które czytają życiorysy kandydatów. Informacje o ostatnio zajmowanych stanowiskach i pełnionych funkcjach znajdują się na górze i są łatwo dostępne. To samo dotyczy wykształcenia i odbytych kursów oraz szkoleń.

Funkcjonalne – w tym typie CV nie obowiązuje zasada chronologicznej prezentacji doświadczenia zawodowego i wykształcenia. Kandydat ma więcej swobody przy opisywaniu przebiegu kariery, gdyż może pewne podobne do siebie informacje zebrać w grupy, tym samym podkreślić rozwój pewnych zdobytych umiejętności. Ten typ pozwala także na ukrycie przerw w praktyce zawodowej. Jest on wykorzystywany głównie przez osoby posiadające już pewne doświadczenie zawodowe, które mogą wybierać te informacje, które są ich zdaniem najodpowiedniejsze w danych procesach rekrutacji.

Mieszane – jak sama nazwa wskazuje, zawiera w sobie pewne cechy zarówno typu chronologicznego, jak i funkcjonalnego. Każdy rodzaj doświadczenia zawodowego jest uszeregowany chronologicznie i jednocześnie prezentowany w zespołach, które umożliwiają szybką ocenę rozwoju danej kompetencji, drogi kariery czy też wykształcenia.

Kreatywne – jest to rodzaj CV, który mogą wykorzystać osoby pracujące w branżach, w których wykorzystywane są różne zdolności twórcze. Graficy mogą stworzyć CV przy użyciu programów graficznych, dziennikarz może je przedstawić w formie felietonu, a artysta plastyk może dodać pewne elementy malarskie, by nadać dokumentom osobisty i niepowtarzalny styl.

Alternatywne – każdy inny sposób niż wymienione powyżej. Liczy się pomysł i dobre wykonanie, pamiętajmy jednak także o ogólnych zasadach i o celu do jakiego zmierzamy. Nie zawsze coś oryginalnego i rzucającego się w oczy może pomóc nam zdobyć stanowisko, proste rozwiązania mają także wiele plusów, między innymi to, że są przewidywalne, a nie każdy pracodawca lubi być zaskakiwany.

Europejskie CV – jest to standardowy wzór CV zatwierdzony przez państwa Unii Europejskiej. Ma ono specyficzny wygląd z podzielonymi na dwie części stronami naszych dokumentów. Wzory CV możemy znaleźć na stronie internetowej: http://europass.cedefop.europa.eu/europass/home/hornav/Downloads/EuropassCV/CVExamples/navigate.action.