Używamy plików Cookies dla zapewnienia poprawnego działania strony. Zgodnie z prawem, musimy zapytać Cię o zgodę. Proszę, zaakceptuj pliki Cookies i pozwól tej stronie działać poprawnie.
Korzystając z naszej strony akceptujesz zasady Polityki Prywatności.

Sample Sidebar Module

This is a sample module published to the sidebar_top position, using the -sidebar module class suffix. There is also a sidebar_bottom position below the menu.

Sample Sidebar Module

This is a sample module published to the sidebar_bottom position, using the -sidebar module class suffix. There is also a sidebar_top position below the search.

Wyszukaj na naszej stronie

admin

admin

Poniżej podajemy zestawy pytań, z którymi zmierzyli się 19 września 2009r. kandydaci na aplikacje. W tym roku los okazał się być dla zdających niezwykle przychylny – pozytywny wynik otrzymało ponad 60% kandydatów. Tegoroczne egzaminy na aplikację adwokacką, radcowską i notarialną odbyły się na nowych zasadach, wprowadzających charakter testowy zamiast konkursowego egzaminu, wykaz tytułów aktów prawnych obowiązujących na egzaminie oraz usunięcie prawa finansowego z zakresu obowiązującego materiału.

APLIKACJA ADWOKACKA I RADCOWSKA

  • Zestaw pytań testowych z egzaminu wstępnego na aplikację adwokacką i radcowską z dnia 19 września 2009 r.
  • Wykaz prawidłowych odpowiedzi do zestawu pytań testowych na egzamin wstępny na aplikację adwokacką i radcowską z dnia 19 września 2009 r.

Test aplikacje: adwokacka i radcowska

Źródło: www.ms.gov.pl

 

TERMINY EGZAMINÓW WSTĘPNYCH NA APLIKACJE ORAZ EGZAMINÓW ZAWODOWYCH

Minister Sprawiedliwości wyznaczył terminy egzaminów wstępnych na aplikację adwokacką, radcowską, notarialną i komorniczą. Znane są również egzaminy zawodowe dla adwokatów, radców prawnych, notariuszy i komorników.

Egzamin wstępny na aplikacje odbędzie się 25 września 2010r. o godz. 11:00. Zgłoszenia można składać do 11 sierpnia 2010 r. w siedzibie komisji kwalifikacyjnej, na obszarze odpowiedniej rady okręgowej danego samorządu. Opłata za egzamin wstępny wynosi 658,50 PLN.

EGZAMIN ZAWODOWY DLA ADWOKATÓW I RADCÓW PRAWNYCH

Termin pierwszej części egzaminu zawodowego na adwokatów i radców prawnych Minister Sprawiedliwości wyznaczył na 29 czerwca 2010 r. o godz. 10.00. Jest to termin także dla osób, które odbyły aplikację oraz dla osób, o których mowa w art. 66 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze tj. m.in. doktorów nauk prawnych, osób, które przez okres co najmniej 5 lat zatrudnione były na stanowisku referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, asystenta sędziego lub asystenta prokuratora, osób, które zdały egzamin sędziowski, prokuratorski lub notarialny.

Egzaminy zostaną przeprowadzony przez okręgowe komisje egzaminacyjne:
  • Druga część egzaminu zawodowego odbędzie się 30 czerwca 2010 r. godz. 10.00;
  • Trzecia część: 1 lipca 2010 r. godz. 10.00
  • Część czwarta i piąta: 2 lipca 2010 r. godz. 10.00 - część czwarta i piąta.
EGZAMIN ZAWODOWY DLA NOTARIUSZY

Dla kandydatów na notariuszy termin egzaminu:
  • Pierwsza część: 9 czerwca 2010 r. godz. 10.00;
  • Druga część:  10 czerwca 2010 r. godz. 10.00;
  • Trzecia część: 11 czerwca 2010 r. godz. 10.00.
EGZAMIN ZAWODOWY DLA KOMORNIKÓW
  • Część pisemna: 27 maja 2010 r. godz. 10.00;
  • Część ustna: oraz na dzień 8 czerwca 2010 r. godz. 10.00
Szczegółowe informacje nt. egzaminów wstępnych oraz końcowych a także wyszczególnionymi wymogami opublikowane zostały  na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości.

Dnia 4 marca 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury  wprowadzająca zmiany w zakresie szkolenia aplikantów, w celu przygotowania ich do zajmowania stanowisk sędziego, asystenta sędziego, referendarza sądowego lub prokuratora, asystenta prokuratora czy asesora prokuratury oraz ich późniejszego doskonalenia zawodowego.

W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono niekonstytucyjność instytucji asesora sądowego zdecydowano się na zastąpienie asesury okresem stażu na stanowisku referendarza sądowego lub asystenta sędziego.

Poniżej podajemy szczegółowe informacje dot. nowego modelu aplikacji prawniczych.

WARUNKI PRZYJĘCIA

O kontynuację szkolenia na aplikacji prokuratorskiej mogą starać się osoby, które ukończyły aplikację ogólną, posiadają obywatelstwo polskie i korzystają z pełni praw cywilnych i obywatelskich, posiadają nieposzlakowaną opinię, nie są skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe oraz przeciwko, którym nie jest prowadzone postępowanie karne o ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.

O przyjęciu na aplikację sędziowską albo prokuratorską decydować będzie kolejność umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej aplikantów aplikacji ogólnej, do miejsca wyczerpania limitu przyjęć.

CZAS TRWANIA

Czas trwania aplikacji prokuratorskiej to 30 miesięcy. Jej rozpoczęcie odbędzie się nie później niż w terminie 2 miesięcy od dnia ogłoszenia listy osób przyjętych na tą aplikację.

W ramach aplikacji prokuratorskiej aplikanci będą odbywali zajęcia w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury oraz praktyki zgodne z programem aplikacji.

EGZAMIN KOŃCOWY

W ostatnim miesiącu kształcenia aplikanci będą przystępowali do egzaminu prokuratorskiego, składającego się z części pisemnej i ustnej.

Egzamin przeprowadzany będzie przez komisję w skład której wchodzić będą: prokuratorzy co najmniej prokuratur okręgowych, wykładowcy Krajowej Szkoły, specjaliści z dziedzin prawa i nauk pokrewnych objętych zakresem egzaminu wybrani przez Ministra Sprawiedliwości spośród kandydatów zgłoszonych przez prokuratorów apelacyjnych, a także eksperci wskazani przez Dyrektora Krajowej Szkoły oraz przedstawiciel Rady Prokuratorów przy Prokuratorze Generalnym.

Po egzaminie prokuratorskim zostanie sporządzona lista klasyfikacyjna egzaminowanych aplikantów prokuratorskich. Minister Sprawiedliwości, w kolejności zajmowanego miejsca na liście egzaminowanych aplikantów, przedstawi egzaminowanemu aplikantowi propozycję pracy na stanowisku asesora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.

Warunkiem umieszczenia na tej liście będzie złożenie egzaminu prokuratorskiego z wynikiem pozytywnym. O kolejności miejsca na liście zdecyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta z egzaminu prokuratorskiego. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez dwóch lub większą liczbę aplikantów o kolejności miejsca na tej liście zdecyduje suma punktów uzyskanych przez aplikanta ze wszystkich praktyk i sprawdzianów w czasie aplikacji.

 

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ogłosił listę kandydatów zakwalifikowanych do pierwszego etapu konkursu, czyli testu. Lista kandydatów dostępna jest na stronie internetowej Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury.

Pierwszy etap konkursu odbędzie się 8 sierpnia o godz. 11.00 w warszawskim Centrum Expo XXI. Rejestracja kandydatów rozpocznie się już o godz. 8.00.

Osoby, które uzyskają pozytywny wynik, czyli min. 100 punktów, zostaną zakwalifikowane do drugiego etapu - pracy pisemnej. Tę część egzaminu kandydaci będą pisali 29 sierpnia w Krakowie.

WAŻNE TERMINY DOT. EGZAMINY NA APLIKACJĘ OGÓLNĄ:

  • I etap - test, w dniu 8 sierpnia 2009 r., w Warszawie w budynku Warszawskiego Centrum EXPO XXI (ul. Prądzyńskiego 12/14, 01-222 Warszawa); ropoczęcie testu o godz. 11.00
  • II etap - praca pisemna, w dniu 29 sierpnia 2009r., w Krakowie.

 

Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ogłosił listę dopuszczonych do drugiego etapu konkursu na aplikację ogólną.

Pierwszy etap odbył się 8 sierpnia w warszawskiej Sali Expo. Do testu, składającego się ze 150 pytań dopuszczonych było 1470 młodych prawników. Do drugiego etapu zakwalifikowało się 953 osoby (ok. 65% przystępujących). Kandydaci zmierzą się z kazusami, sprawdzającymi m.in. umiejętność stosowania argumentacji prawniczej, zasad wykładni oraz kwalifikowania stanów faktycznych. Drugi etap odbywa się 29 września w Krakowie.

Egzamin na aplikację ogólną odbywa się po raz pierwszy. W tym roku bowiem rozpocznie się wdrożenie nowego modelu kształcenia przyszłych sędziów i prokuratorów. Zakłada on odbycie rocznej aplikacji ogólnej, jako warunek zakwalifikowania się na aplikację sądową oraz prokuratorską. O przyjęciu na aplikację profilowaną decydować będzie kolejność umieszczenia kandydatów na liście klasyfikacyjnej. Wszystkie zajęcia przeprowadzone zostaną w Krakowie, w nowo utworzonej Krajowej Wyższej Szkole Sądownictwa i Prokuratury.

 

Poniżej publikujemy zestaw pytań oraz klucz odpowiedzi testu konkursowego na aplikację ogólną przygotowującą do pracy przyszłych sędziów i prokuratorów.

Jak podaje KSSiP uczestnicy testu mają możliwość wglądu do kserokopii własnej pracy, w siedzibie Krajowej Szkoły w Krakowie po uprzednim telefonicznym ustaleniu terminu.

Do egzaminu zakwalifikowało się 1497 osób, aby otrzymać pozytywny wynik należało uzyskać min. 100 punktów na 150 możliwych. Do drugiego etapu dostała się ponad połowa (953) kandydatów. Następny etap – pisemna część kazusowa – 29 sierpnia w Krakowie.

Egzamin tego typu organizowany jest po raz pierwszy. W tym roku bowiem uruchomiony zostanienowy sposób kształcenia przyszłych sędziów i prokuratorów. Ukończenie rocznej aplikacji pozwoli na pracę w zawodzie np. asystenta sędziego.

Pobierz klucz odpowiedzi do testu

 

Policja będzie prześwietlać informacje o wszystkich występkach kandydatów na przyszłych sędziów, prokuratorów, asystentów, referendarzy i przesyłać je do Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Dnia 21 sierpnia weszło bowiem w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości (Dz.U. nr 124, poz. 1029) regulujące sposób i tryb uzyskiwania informacji o kandydacie na aplikację ogólną, sędziowską, lub prokuratorską. Dzięki tej procedurzeDyrekcja Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury będzie sprawdzać informacje o nieposzlakowanej opinii osób ubiegających się o miejsce w Szkole.

Informacje o kandydacie na aplikanta sporządzać będzie komendant wojewódzki Policji właściwy ze względu na miejsce zamieszkania kandydata. Będzie on musiał odpowiedzieć na pytania zawarte w specjalnie przygotowanym przez Ministerstwo Sprawiedliwości kwestionariuszu. Dokument ten składa się z 4 pytań z czego pierwsze dotyczy szczegółowych danych personalnych, kolejne pytania dotyczą danych o: naruszanie porządku prawnego, kontakty ze środowiskami przestępczymi, uzależnienie od alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych.

Podstawą sporządzenia tej informacji stanowić będą materiały o uzyskane w oparciu o dane zgromadzone w policyjnych systemach informatycznych. Informacje mają być sporządzone w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty wpływu wniosku.

Nabór na aplikację ogólną nadal trwa. W przyszłą sobotę (tj. 29 sierpnia) w Krakowie odbędzie się druga, pisemna część egzaminu, w której weźmie udział 953 osoby. Zakwalifikowanych czeka rok nauki, po którym będą mogli wybrać aplikację specjalistyczną: prokuratorską lub sędziowską.

 

 

Mediacje – słownik

Mediacje (łac. mediare – być w środku) jest to dobrowolny i poufny proces dochodzenia do rozwiązania sporu prowadzony w obecności mediatora - osoby neutralnej. Rolą główną mediatora jest pośredniczenie w sporze, które ma na celu pomóc stronom w osiągnięciu porozumienia. W wypadku postępowania karnego dodatkowym celem mediacji jest naprawa wyrządzonej szkody, zła czyli sprawiedliwość naprawcza. W mediacji nie ma wygranych i przegranych - wygrywają obie strony sporu.

Celem mediacji jest wypracowanie rozwiązania, które będą w stanie zaakceptować obie strony a więc ustalenie jakie są interesy i potrzeby stron a nie tego, kto ma rację.

Nadrzędną rolą mediatora jest takie zorganizowanie mediacji by strony, poprzez analizę własnych interesów i poznanie możliwych rozwiązań, świadomie osiągnęły wspólnie satysfakcjonujące je porozumienie oraz zawarły ugodę i zakończyły spór. Mediator nie ma władzy podejmowania decyzji merytorycznych. Jego celem jest pomoc zwaśnionym stronom w dobrowolnym osiągnięciu ich własnego, wzajemnie akceptowanego porozumienia w spornych kwestiach. Jest on zatem bezstronnym i neutralnym ekspertem od komunikacji między stronami sporu, który pomaga stronom rozwiązać spór. Czuwa, by mediacja przebiegła sprawnie i w przyjemnej atmosferze. W trakcie postępowania mediator nadaje właściwy klimat mediacji i kontaktom między stronami. Szanuje ludzi oraz ma respekt dla ich spraw i wartości, a także daje stronom - otuchę, nadzieję i wsparcie. Mediator łagodzi napięcia między stronami, ułatwia im rozmowy, zadaje pytania w celu rozpoznania źródła konfliktu oraz kreatywnie zachęca strony do poszukiwania rozwiązań sporu, a także służy swoją wiedzą przy zawieraniu ugody.

Do głównych zasad mediacji można zaliczyć m.in.:

§ Dobrowolność;

§ Bezstronność;

§ Neutralność;

§ Akceptowalność

§ Poufność;

§ Profesjonalizm;

§ Bezinteresowność;

§ Szacunek do obu stron.

Mediacja może się odbyć na podstawie umowy stron sporu z mediatorem (mediacja umowna), albo na skutek postanowienia sądu, kierującego sprawę do mediacji (mediacja sądowa). W drodze mediacji mogą być rozpatrywane wszelkie sprawy cywilne, które mogą być rozstrzygane w drodze ugody zawartej przed sądem. Ugoda zawarta przed mediatorem ma moc ugody zawartej przed sądem, po zatwierdzeniu przez sąd podlega wykonaniu w drodze egzekucji.

Źródło:

Christopher W. Moore, "Mediacje. Praktyczne strategie rozwiązywania konfliktów", Warszawa 2009

Krajowe Stwowarzyszenie Mediatorów

 

… czyli jak czynić, aby dostać podwyżkę ….

Wynagrodzenie jest jednym z dosyć istotnych czynników zarówno dla pracownika, jak i dla pracodawcy. Dlaczego? Bo do zasadniczych funkcji wynagrodzenia z punktu widzenia zarządzania zasobami ludzki należą w głównej mierze: przyciąganie pracowników do organizacji, utrzymanie pracowników w organizacji, pobudzanie pracowników do osiągania pożądanych efektów pracy oraz pobudzanie pracowników do ciągłego uczenia się. Wiadomo, iż wszyscy generalnie oczekują odpowiedniej zapłaty za wykonaną pracę.

Wartość wynagrodzenia ustalana jest przy zawieraniu umowy (o pracę, dzieło lub zlecenie), a więc przed wykonaniem pracy lub dzieła. Zdarza się, iż wartość ta jest renegocjowana w trakcie trwania pracy.

Negocjacje przełamujące nie należą do najłatwiejszych. Wymagają dużo cierpliwości i wytrwałości. Powinniśmy pamiętać, iż w tego typu negocjacjach pomimo oczywistej różnicy stanowisk należy  traktować drugą stronę z szacunkiem. Musimy przekonać drugą stronę do naszych postulatów tak, aby całość procesu argumentowania naszych racji wyglądała nie jak odpieranie ataków przeciwnika, lecz jak próba przełamania barier dzielących strony. Do najważniejszych zasad przy tego rodzaju negocjacjach należą: powstrzymanie swoich reakcji (nazywane jako „spacer na galerię”, podczas którego można pomyśleć nad swoją BATNĄ, pamiętaj o wyważonych reakcjach.

  • słuchanie zamiast aroganckiego wypowiadania się i pyskowania (stwórz dobry klimat do rozmowy, zamiast spodziewanego ataku zaskocz drugą stronę umiejętnością słuchania, spróbuj znaleźć zgodny element, uznaj autorytet drugiej strony i przejdź na jej stronę);
  • zadawanie problemowych pytań drugiej stronie zamiast udzielania odpowiedzi (skieruj uwagę na realizację interesów stron, zaakceptuj cokolwiek powie druga strona i przekształć to w próbę dania sobie rady z problemem: „dlaczego tak chcesz…”; „a jeśli byśmy…”?);
  • zmniejszanie różnic pomiędzy stronami (zbudowanie „złotego mostu” – skieruj drugą stronę tam, gdzie chcesz, aby się skierowała. Włącz ją w swój proces i wykorzystaj jej pomysły, ale tak, aby zachowała twarz. Daj jej poczucie, iż to jej zwycięstwo. Nie naciskaj, gdyż może doprowadzić to do sytuacji, w której będzie się upierać przy swoim zdaniu);
  • edukowanie drugiej strony (pokaż koszty braku porozumienia, ostrzegaj a nie strasz, zapewnij, że twoim celem jest obustronna korzyść);

Jak zatem negocjować podwyżkę, aby ją otrzymać i nie popaść w tarapaty,  nie usłyszeć: „na Twoje miejsce czyha wiele chętnych osób”, bądź „dobrze wiesz, że nie mamy o czym rozmawiać”.

Dziś przedstawiamy studium przypadku – negocjacje płacowe, które opisał William Ury w książce pt. „Odchodząc od NIE”.

 


Studium przypadku[1]:

Pracownik: Panie Pierce, czy mogłabym z panem chwilę porozmawiać?

Pracodawca: Elżbieto, jeżeli chodzi o podwyżkę, nie marnuj mojego czasu. Odpowiedź brzmi: „Nie”.

Pracownik: Nawet jeszcze nie poprosiłam….

Pracodawca: Nie musisz prosić. W budżecie nie ma pieniędzy.

Pracownik: Ale minęło 1,5 roku od ostatniej podwyżki.

Pracodawca: Nie słyszałaś co powiedziałem? W budżecie nie ma pieniędzy. Czy wyraziłem się jasno? Zastanów się nad tym, jak dalej przebiegałaby ta rozmowa. Akcje i reakcje mogłyby spowodować, że albo pracownik się podda, albo wybuchnie burzliwa kłótnia, która zakończy się jego odejściem. Pracownik mógłby powstrzymać swoje reakcje, licząc do 10. Przypomniałby sobie „na galerii” o swoich dwojakich interesach – podwyżce i utrzymaniu dobrych stosunków z  trudnym szefem. Mógłby się zachować inaczej i przejść na stronę szefa, zamiast się z nim kłócić.

Pracownik: Zdaję sobie sprawę, że mamy sztywny i ograniczony budżet i wszyscy jesteśmy pod presją. Nie proszę o wyjęcie pieniędzy z budżetu, aby dać mi podwyżkę.

Pracodawca: Naprawdę?

Pracownik: Tak, nie chcę stawiać Pana w trudnej sytuacji. Wiem, że w obecnych warunkach robi pan dla nas wszystko, co możliwe.

Pracodawca: To prawda. Chciałbym mieć pieniądze, ale po prostu nie mam… o co więc prosisz?

Pracownik: Chciałbym zabrać panu kilka minut, gdy będzie pan miał czas, aby przedyskutować, jak pracuję, co mogłabym robić lepiej i czego mogę oczekiwać w zamian, wiedząc, że w budżecie nie ma teraz pieniędzy.

Pracodawca: Cóż, myślę, że w rozmowie nie ma nic złego. Przyjdź jutro o 10, ale pamiętaj, że podwyżka nie wchodzi w rachubę.

Pracownica nie uzyskała porozumienia w sprawie podwyżki, ale udało się jej „rozbroić” część oporów szefa. Stworzyła bardziej pozytywny klimat, w którym mogą później negocjować. Następne ich spotkanie przebiegło następująco:

Pracownik: Dziękuję, że poświęcił mi pan czas, aby się ze mną spotkać. Myślałam o tym, co powiedział pan o sztywnym budżecie, którym dysponujemy. Zastanawiałam się, czy istnieje sposób, w jaki mogłabym pomóc zaoszczędzić pieniądze, biorąc na siebie dodatkowe obowiązki…

Pracodawca: Cóż, to ciekawe pytanie. Zobaczymy…

Zamiast odrzucać stanowisko szefa w sprawie podwyżki, pracownica przekształca je w dyskusję o zrealizowaniu interesów, które stanowią podstawę tego stanowiska i są związane ze zmniejszeniem kosztów. Dopiero po tej rozmowie pracownica wraca do możliwości otrzymania podwyżki:

Pracownik: Teraz rozumiem, że w tej chwili podwyżka nie wchodzi w rachubę. Jeżeli uda mi się pomóc zmniejszyć koszty, czy możemy pomyśleć o moim wynagrodzeniu z zaoszczędzonych środków za dodatkowe zadania, jakie podejmę, zakładając oczywiście, że zmieścimy się w budżecie?

Pracodawca: Nie jestem pewien, czy cokolwiek z tego się uda.

Pracownik: Jeżeli stworzylibyśmy premię, uzależnioną od osiągniętych oszczędności?

Pracownik i pracodawca są bliscy osiągnięcia porozumienia, które zaspokoi potrzeby obojga. Pracownica buduje szefowi złoty most. Jeżeli nadal będzie się opierał, powinna być może poinformować go o swojej BATNIE, w tym przypadku o ofercie pracy, której poszukiwała i którą otrzymała. Jeżeli chce pozostać w firmie i utrzymać dobre stosunki z szefem, powinna uniknąć prowokowania go:

Pracownik: Panie Pierce, chciałabym się pana poradzić. Lubię tę pracę i bardzo chciałabym pracować nadal, ale przy obecnych zarobkach mam ogromne kłopoty z płaceniem za college dzieci. Otrzymałam ofertę pracy, dzięki której uzyskam potrzebne dochody. Idealnie byłoby, gdybym mogła zostać tutaj. Czy możemy to jakoś rozwiązać?

Dzięki takiemu podejściu pracodawca może się obudzić i zdać sobie sprawę, iż utraci wartościowego pracownika. Złoty most zdaje się dla niego bardzo atrakcyjny.


[1] William Ury, Odchodząc od NIE, Warszawa 2004, str. 180-182.

 

 

Tajemnicą poliszynela jest to, iż jedni z nas posiadają lepsze predyspozycje do wykonywania pewnych czynności niż drudzy i na odwrót. Oprócz wiedzy jak coś należy wykonać, ważne są również umiejętności, które posiadamy.

Umiejętności są rozumiane jako gotowość do świadomego działania, opartego na wiedzy oraz konkretnym ruchowym opanowaniu (wyćwiczeniu) określonych czynności z możliwością dostosowania ich do zmiennych warunków.

Wyróżniamy: umiejętności intelektualne  (które polegają na określaniu różnic i podobieństw, tworzeniu pojęć, formułowaniu sądów na podstawie abstrahowania, dowodzeniu i sprawdzaniu) oraz umiejętności motoryczne, stanowiące możliwość sprawnego i celowego wykonywania określonej czynności.

Każdy zawód wymaga innych umiejętności. Zatem np. sprzedawca powinien posiadać takie umiejętności jak: komunikatywność, perswazja, etc., a np. analityk w banku: analityczne myślenie, podejmowanie decyzji, ocena ryzyka, etc.

A jakie umiejętności powinien posiadać negocjator? komunikacja interpersonalna – umiejętność odczytywania nadawania komunikatów werbalnych i niewerbalnych, zadawania pytań, dyskutowania, argumentowania i przekonywania oraz słuchania,

  • analityczne myślenie - pozyskiwanie, przetwarzanie, selekcja oraz interpretacja informacji,
  • ustalanie priorytetów,
  • formułowanie celów, strategii,
  • rozwiązywanie problemów,
  • podejmowanie decyzji,
  • wywieranie wpływu na innych,
  • łatwe nawiązywanie relacji z innymi,
  • koncentracja i elastyczność w działaniu.

Kwestie umiejętności negocjacyjnych w kontekście doboru zespołu odpowiedzialnego za ich prowadzenie podaje P.J. Dąbrowski, wskazując w szczególności na następujące wymagania stawiane kierownikowi zespołu negocjacyjnego:

  • merytoryczne – orientacji w całości problemu;
  • intelektualne - zdolność precyzyjnego i elastycznego myślenia w warunkach znacznego napięcia, a przede wszystkim umiejętności ochodzenia do rozmów satysfakcjonujących wszystkich zainteresowanych;
  • emocjonalne: zdolność zachowania spokoju, taktu, pogody ducha; nie mniej istotne jest nastawienie na poszukiwanie płaszczyzny porozumienia z drugą stroną i umiejętności budowania obustronnego zaufania;
  • specjalistyczne: umiejętności prowadzenia negocjacji.

Najczęstszą metodą nabywania umiejętności społecznych jest po prostu praktyka, praca, działania w określonych sytuacjach podczas codziennych doświadczeń społecznych. W tego typu naturalnym treningu społecznym dominującą rolę odgrywa uczenie się metodą prób i błędów oraz naśladowanie społecznie kompetentnych modeli. Istotne jest, aby jednak wyciągać wnioski z popełnionych błędów i próbować je naprawić w kolejnej próbie. Na rynku dostępnych jest coraz więcej szkoleń i treningów z tematyki dotyczącej rozwoju umiejętności osobistych. Jeśli jesteśmy zdecydowani na zwiększenie siły własnych umiejętności warto wziąć udział w takich praktycznych warsztatach. Można również pomyśleć o poprawie konkretnych umiejętności pracując z osobistym coachem.